Opieka koordynowana w POZ

Większość badań laboratoryjnych wykonuje się na czczo. Oznacza to, że ostatni posiłek można spożyć od 8 do 12 godzin przed pobraniem krwi. Rano przed badaniem nie wolno także przyjmować żadnych płynów, z wyjątkiem niewielkiej ilości wody. W miarę możliwości nie przyjmować porannej porcji stale przyjmowanych leków (decyzję taką zaleca się skonsultować z lekarzem). Przed badaniem nie należy również palić papierosów. Dzień przed kolacja powinna być lekkostrawna, należy także wyeliminować alkohol i tłuste potrawy, aby wynik badania był miarodajny.

Mocz do badania pobiera się rano zaraz po przebudzeniu. Przed pobraniem próbki należy dokładnie umyć ręce oraz okolicę ujścia cewki moczowej (wytrzeć suchym, czystym ręcznikiem jednorazowym) - pozwala to uniknąć przedostania się bakterii z powierzchni skóry do próbki oddawanego moczu. Do pojemnika oddaje się mocz z tzw. "środkowego strumienia" - oznacza to oddanie pierwszej niewielkiej ilości moczu do toalety, następnie pobrać mocz do pojemnika, zaś końcową porcję moczu ponownie oddać do toalety. Pojemnik z pobraną próbką należy szczelnie zamknąć i jak najszybciej dostarczyć do Punktu Pobrań. Jeżeli nie jest to możliwe, naczynie przechowywać w lodówce do czasu dostarczenia do Punktu.
Próbkę moczu należy oddawać w pojemnik jednorazowy. Pojemniki dostępne są w Punkcie Pobrań lub do kupienia w aptece.

Dobową zbiórkę moczu wykonuje się w celu dokładnego określenia ilości składników przedostających się z nerek do moczu w ciągu doby.

Do jej wykonania potrzebny jest czysty, zamykany zbiornik z miarką o pojemności 2-3 litry. Przez całą dobę pojemnik z moczem przechowywać w lodówce.

Zbiórkę należy rozpocząć w godzinach porannych i prowadzić ją przez okres pełnych 24 godzin. Pierwszą porcję moczu należy oddać do toalety, każdą kolejną w całości przelewać do przygotowanego wcześniej zbiornika. Na kartce należy zanotować dokładną godzinę rozpoczęcia zbiórki. Ostatnią porcję moczu należy oddać następnego dnia rano o tej samej godzinie, o której oddano pierwszą porcję dnia poprzedniego. Zapisać na kartce dokładną godzinę zakończenia zbiórki. Po zakończeniu dobowej zbiórki zawartość pojemnika dokładnie wymieszać, zmierzyć całkowitą objętość moczu, a następnie odlać próbkę do jednorazowego pojemnika (ilość wymaganej próbki określa Punkt Poboru; zazwyczaj 50-100 ml). Do laboratorium dostarczyć pojemnik z próbką moczu oraz kartkę z zapisaną dokładną godziną rozpoczęcia i zakończenia zbiórki, całkowitą objętością zebranego moczu oraz wagę i wzrost Pacjenta.

Przed badaniem należy unikać intensywnego wysiłku fizycznego.  Nie wykonywać badania w trakcie infekcji dróg moczowych.

Uwaga! Jeśli z jakiejś przyczyny w trakcie 24-godzinnej zbiórki pominięto choćby jedną porcję moczu, zbiórkę należy przeprowadzić ponownie w innym dniu. W przeciwnym razie wynik badania nie będzie wiarygodny.

Biopsja tarczycy (a dokładniej: celowana biopsja aspiracyjna cienkoigłowa) jest mało inwazyjnym badaniem diagnostycznym, który polega na pobraniu niewielkiej ilości materiału do analizy. Wykonuje się ją za pomocą cienkiej igły pod kontrolą aparatu USG w celu oceny zmian w obrębie tarczycy – np. guzków, torbieli czy innych nieprawidłowości.

Całość trwa kilka minut i zazwyczaj nie wymaga znieczulenia – choć może być odczuwalne lekkie ukłucie, samo badanie jest dobrze tolerowane przez Pacjentów. Do badania nie trzeba się specjalnie przygotowywać, ale ważne jest, aby poinformować lekarza o przyjmowanych lekach, zwłaszcza przeciwkrzepliwych.

Biopsja pozwala ocenić, czy zmiana w tarczycy ma charakter łagodny, czy może wymaga dalszego leczenia lub obserwacji. Jest szczególnie przydatna, gdy w badaniach obrazowych (np. USG) wykryto guzki, które budzą wątpliwości co do swojego charakteru.

Badanie echokardiografii wykonuje się za pomocą aparatu USG. Lekarz przeprowadzający badanie smaruje klatkę piersiową w obrębie serca chorego specjalnym żelem i przy użyciu głowicy obserwuje narząd.

Badanie jest nieinwazyjne i bezbolesne. Nie wymaga żadnego przygotowania, jednak prosimy przynieść ze sobą wszelką dokumentację kardiologiczną, w tym wynik z ostatniego badania echo serca.

Echokardiografia pozwala ocenić położenie i budowę serca, funkcjonowanie jam i zastawek serca, przepływu krwi oraz dużych naczyń krwionośnych, co jest niezbędne w diagnostyce pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Warto zastosować tę technikę badań u osób skarżących się na duszność czy ból w klatce piersiowej oraz w sytuacji słyszalnych szmerów przy badaniu stetoskopem. Najczęściej wykonywana jest u Pacjentów cierpiących na:
- niewydolność serca,
- chorobę niedokrwienną serca,
- naciśnienie tętnicze,
- wrodzone wady serca,
- uszkodzenie serca po przebytych zawałach i udarach.

Badanie wykonuje się w celu monitorowania pracy mięśnia sercowego przez 24 godziny na dobę. Zasadne jest to w sytuacji, gdy zaburzenia rytmu serca mają charakter napadowy, nie trwają długo i wykrycie ich na zwykłym badaniu EKG jest trudne do wykonania.

W celu przeprowadzenia badania Pacjent ma założone specjalne urządzenie rejestrujące przy pomocy elektrod przytwierdzonych w kilku miejscach do klatki piersiowej.

Badanie jest całkowicie nieinwazyjne i bezpieczne. Zaleca się aby przed badaniem umyć powierzchnię skóry oraz nie stosować żadnych kremów i balsamów. Mężczyźni powinni pozbyć się owłosienia. Jedynym utrudnieniem dla Pacjenta jest zakaz kąpieli i brania prysznica, aby nie uszkodzić aparatury.

Za pomocą urządzenia lekarz dokonuje obserwacji pracy serca w różnych warunkach - podczas wykonywanych przez Pacjenta codziennych aktywności, wysiłku fizycznego, jak również podczas odpoczynku i snu. Holter EKG pozwala wykryć wiele nieprawidłości, między innymi: kołatanie serca, bradykardię, tachykardię i migotanie przedsionków. Jest także pomocne przy konieczności zdiagnozowania niewyjaśnionych zasłabnięć lub omdleń.

Holter ciśnieniowy polega na automatycznym pomiarze ciśnienia tętniczego krwi przez 24 godziny na dobę. Dokonuje pomiaru wartości ciśnienia skurczowego, ciśnienia rozkurczowego oraz częstotliwość rytmu serca. Badanie to stosuje się u Pacjentów z zaburzeniami ciśnienia tętniczego, w celu zdiagnozowania nadciśnienia i monitorowania efektów jego leczenia, a także zweryfikowania czy skoki ciśnienia związane są z "efektem białego fartucha". Dzieje się tak w sytuacji, gdy Pacjent odczuwa nagły skok ciśnienia w efekcie stresu związanego z wizytą w gabinecie lekarskim. Dlatego ważne jest, by podczas noszenia aparatu Pacjent nie ograniczał się w codziennych czynnościach i funkcjonował normalnie.

Badanie jest nieinwazyjne i nie ma żadnych przeciwwskazań do jego wykonania. Do badania warto ubrać koszulkę z krótkim rękawem. Można założyć okrycie wierzchnie, ale powinno być luźne, aby nie zaburzało pracy aparatu. W czasie trwania badania nie można brać kąpieli ani prysznica.

Urządzenie zbudowane jest podobnie do tradycyjnego ciśnieniomierza - posiada mankiet zakładany na ramię, który w określonych odstępach czasu napełnia się powietrzem oraz jednostkę centralną, która automatycznie mierzy ciśnienie i zapisuje wynik na karcie pamięci.

Badanie Dopplera wykonywane jest na aparacie USG przy użyciu głowicy liniowej.

Jest całkowicie nieinwazyjne i bezbolesne. Nie wymaga żadnego przygotowania, jednak Pacjenci, którzy mieli wcześniej wykonywane badanie dopplerowskie proszeni są o przyniesienie ze sobą wyników.

Badanie Dopplera służy do sprawdzenia kondycji naczyń krwionośnych - oceny przepływu krwi w tętnicach lub żyłach. Pozwala na wykrycie niedrożności naczyń wywołanych zmianami miażdżycowymi, nieprawidłowości w budowie ściany naczyń krwionośnych czy niewydolności żylnej i żylaków. Badanie wykorzystywane jest także w diagnostyce tętniaków. Niezbędne jest w celu zmierzenia efektów leczenia choroby zakrzepowo-zatorowej oraz do klasyfikacji do zabiegu chirurgicznego naczyń krwionośnych.